Vrouwen waren in de wetenschappen zelden het onderzoeksobject. Studies over 'de mens' gingen bij nadere beschouwing over 'de man'. Remedie: andere objectafbakening, nieuwe vraagstellingen.
Ook de wetenschappelijke methode werd onderzocht. Is deze sekse-neutraal?
De wetenschappelijke methode is mannelijk, ze vertoont trekken van de 'heer
van stand', rationeel, zakelijk en objectief. Geen betrokkenheid, maar precisie.
Hierdoor voelden slecht smannen zich ertoe aangetrokken.
Deze kritiek leidde tot een nieuwe methode in de sociale wetenschappen,
geen individuele vragenlijsten, maar groepsgesprekken.
Aanvulling van de methode met vrouwelijke benaderingswijzen, afstand èn
betrokkenheid.
Kan een methode wetenschappelijke validiteit garanderen? Wetenschappelijke waarnemingen worden door buitenwetenschappelijke ervaringen gekleurd. Men wilde vrouwelijke onderzoekers en vrouwvriendelijke omgeving.
Eind jaren 60 werd de kritiek van feministen uitgebreid van maatschappijkritiek
naar wetenschapskritiek. Hoe dachten ze de afgelopen 20 jaar over de relatie
tussen sekse en wetenschap: om te beginnen is er een grote tweedeling gemaakt
tussen aan de ene kant opvattingen waarin wetenschap als resultaat van waarnemen
begrepen wordt, en aan de andere kant opvattingen waarin wetenschap gevat
wordt met de metafoor van het waarmaken. Beide kennen varianten.
Wetenschap als waarneming:
Wetenschap als waarmaken (zie Latour):
Dit is geen officiële site van de Open Universiteit Nederland
correcties, opmerkingen of aanvullingen zijn altijd welkom
C. De Beij & P. Prevos