Hoogtepunt van techniek van gravure

Voorstelling bestaat uit 1 enkele spiraalvormige lijn die zwelt en dan weer dunner wordt

Parallelle arceringen zouden kunne wijzen op houtsnede maar het is een kopergravure (= te zien aan lijnene die uitlopen op punten)

Reproductiegrafiek= bedoeling om schilderij v Rubens aan groter publiek te tonen

de voorstelling is gereduceerd: minder figuren en de uitsnede vd compositie is krapper

Spiegelbeeldige voorstelling, dit was de meest eenvoudige werkwijze voor de kunstenaar = directe kopie

Om dit effect te voorkomen moest de voorstelling in spiegelbeeld gegraveerd worden

weinig goede afdrukken met deze techniek

de braam die zich vormt aan de rand van de lijn slijt vlug af bij het drukken à typisch effect gaat verloren 

Minutieuze grillige lijntjes. De voorstelling wordt steeds vager naar de achtergrond toe à ets

De gemakkelijk reproduceerbare prentkunst werd steeds meer gebruikt voor reclame doeleinden

Adres vd drukker wijst op grote (machinale produktie)

vgl met 151 : beide in hoogdruktechniek

Prenten komen tot stand door toepassing van grafische technieken. Dit zijn verschillende mogelijkheden om een drukvorm te bewerken en die, met de hand of door middel van een pers, af te drukken op een drager - meestal papier. In deze tentoonstelling staat de prentkunst in haar verschillende verschijningsvormen centraal. De geëxposeerde werken dienen niet zozeer om stilistische of iconografische aspecten te illustreren, maar in de eerste plaats om enkele van de meest voorkomende technieken toe te lichten.

Door het drukproces wordt de prentkunst doorgaans gekenmerkt door reproduceerbaarheid: prenten worden vaak in meerdere exemplaren gedrukt. Door het vaak grote aantal afdrukken die van één prent kunnen worden gemaakt en hun relatief lage prijs zijn prenten bij uitstek geschikt voor verspreiding van afbeeldingen op grote schaal. Het gaat daarbij niet alleen om voorstellingen die speciaal voor de prent zijn gemaakt, maar ook om reproducties van schilderijen en tekeningen. Vooral vanaf de 16de eeuw hebben bepaalde grafisch kunstenaars zich toegelegd op het in prent brengen van schilderijen.

De prentkunst bestaat in West-Europa sinds het einde van de 14de eeuw. De vroegste vorm ervan is de houtsnede: een techniek waarin uit een houten blok de gedeelten worden weggesneden die geen deel zullen uitmaken van de gedrukte voorstelling. Met behulp van verschillende blokken kunnen, in meerdere drukgangen, kleurenhoutsnedes worden gemaakt. De, pas in veel later tijd, ook veel toegepaste techniek van de linoleumsnede gaat uit van hetzelfde principe. Omdat de hoogste gedeelten van de drukvorm op het papier worden afgedrukt, zijn houtsnede en linoleumsnede voorbeelden van de 'hoogdruk-', ofwel reliëfdruk-techniek.

Naast hoogdruk is in de prentkunst een veelvoorkomende techniek de 'diepdruk'. Deze gaat uit van het principe dat lijnen die ín de drukvorm - meestal een plaat van koper of van een andere metaalsoort - worden aangebracht, de gedrukte voorstelling gaan vormen. Om dit te bereiken wordt de plaat na het maken van de voorstelling met inkt ingesmeerd, en wel zo dat de groeven er volledig mee worden gevuld. Daarna wordt de inkt weer van de vlakke gedeelten van plaat afgeveegd, zodat de kleurstof alleen in de 'diepe' gedeelten overblijft. Door vervolgens een geprepareerd blad papier krachtig op de plaat te drukken, wordt de voorstelling overgebracht.

De drukvormen voor de diepdruk-techniek kunnen op verschillende manieren zijn bewerkt. In gravures, die vanaf het begin van de 15de eeuw voorkomen, wordt de voorstelling met een burijn - de graveerbeitel - direct in de plaat gestoken. Een andere, minder moeizame, manier om een voorstelling aan te brengen in de drukvorm is de 'etstechniek', die vanaf het begin van de 16de eeuw opgeld deed. Op een koperplaat wordt een laagje was aangebracht, waarin de voorstelling met een etsnaald wordt getekend. Vervolgens wordt de plaat in een zuurbad gelegd waardoor de getekende en dus onbedekte gedeelten in het koper worden uitgebeten (geëtst). Als daarna de waslaag wordt verwijderd kan de drukvorm op dezelfde wijze als een gravure worden geïnkt en afgedrukt.

Modernere varianten zijn 'de vlakdruk'- en de 'doordruk'-techniek. De vlakdruk wordt vanaf het einde van de 18de eeuw toegepast en is vooral bekend van de steendruk, ofwel lithografie. Kort gezegd berust deze techniek op de wederzijdse afstoting van water en vet. Op een speciaal geprepareerde steen wordt met vet materiaal een voorstelling aangebracht. Als de steen dan wordt natgemaakt en vervolgens met vette drukint wordt behandeld, zal alleen de voorstelling inkt opnemen, waarna zij kan worden afgedrukt. De 'doordruk'-, of zeefdruktechniek is omstreeks 1900 ontwikkeld en berust op het sjabloon-principe. Op een raamwerk dat strak bespannen is met gaasachtig materiaal worden vormen gelegd, zodanig dat de gedeelten die gekleurd moeten worden afgedrukt vrijgelaten zijn. Net als bij hout- en linoleumsneden, leveren verschillende afzonderlijke drukgangen meerdere kleuren op.